Ξανθιά κυρά των δασών, πότνια των θηρών που περιπλανιέσαι στα όρη και ηγείσαι των Νυμφών. Φύλακα της παιδικής αγνότητας αλλά και των λεχώνων συμπαραστάτις. Το κελαρυστό σαν γάργαρο νερό γέλιο σο αντηχεί στους λόγκους κάθε που αλάνθαστα το θήραμα τοξεύεις με την ασημένια αιχμή, αδιαμφησβήτο σημάδι της αδάμαστης παντοδυναμίας σου. Ο ευσεβής κυνηγός σιγοψιθυρίζει γεμάτος ευγνωμοσύνη το θε’ι’κό σου όνομα, ευχαριστήρια ευχή για την τροφή που έφερε στο σπίτι. Αρτέμιδα πανώρια πάναγνη θεά εσύ που πάντα με οδηγείς ευθύβολα στον στόχο, μέχρι να ζω θα σε τιμώ γιατί δε μ’ άφησες στιγμή στην ερημιά αβοήθητος να νιώσω. Ευλογημένος από την Κυνηγό.

____________________________________________________________________________

Blonde lady of the forests, thirsty of the hunts that you wander in the mountains and lead the Nymphs. Guardian of childhood purity and support of mothers in childbirth. Your laughter, gurgling like gurgling water, echoes in the voices every time you unerringly shoot the prey with your silver-tipped bow, an undeniable sign of your indomitable omnipotence. The pious hunter whispers your divine name, full of gratitude, a prayer of thanks for the food he brought home. Artemis, all-powerful, all-pure goddess, you who always lead me straight to the target, as long as I live I will honor you because you have not left me for a moment in the wilderness to feel helpless. Blessed by the Hunter.