A Lament for Orpheus.
Εσύ που με το παίξιμο της λύρας σου άπαντες σαγηνεύεις.
Και που με το γλυκόλαλο τραγούδι σου ακόμα και τους μάκαρες θεούς τους συγκινείς.
Για να γλυκάνεις την ωδύνη του χαμού της μεγάλης σου αγάπης, συνέθεσες την πιο ωραία μουσική.
Ο μόνος τρόπος για να ξαναρθεί κοντά σου, ήταν να παίξεις δίχως το βλέμμα σου να στρέψεις προς τα πίσω να τη δεις.
Δεν άντεξες όμως και σε λύγισε ο πόθος, για μια στιγμή, προτού στο φως της μέρας ξαναβγείς.
Μεγάλη θλίψη σου βαραίνει την ψυχή σου, αφού το ξέρεις πια πως σίγουρα τέτοια αγάπη σαν κι εκείνη δεν θα βρεις.
Αυτός ο θρήνος είναι για σένα Ορφέα, τέκνο της Μούσας και των μυστηρίων διδάσκαλε.
